Houtsteeg

           In Dordrecht fotografeerde ik een steeg. Op de rode bestelwagen las ik de tekst 'Perfectie kent geen haast'. Dit fascineerde me. Ik ging kijken. De driewieler-âuto was van een vioolbouwer. Zijn atelier stond open. Er lagen houtkrullen op de vloer. Ik hou van die geur.

           Mijn liefde voor ambachten ontstond in mijn eerste twee levensjaren. Opa aan moederskant was meubelontwerper en houtbewerker. Hij had zijn atelier achter in de tuin. Als eerste kleinkind kreeg ik veel aandacht van mijn familie, ook van hem. Was opa thuis, dan kon je me bij hem vinden, in zijn armen, zijn werkplaats, op de werkbank.

           Opa fietste steeds naar het werk. Terug thuis moest hij door de winkel, woonkamer en keuken om zijn fiets weg te zetten. Als ik in de kinderwagen lag, of rondkroop, plaatste hij zijn fiets in de kamer, zelfs tegen de vitrinekast, om me op te pakken. Dan was oma boos. Haar paradepaardje, uitstalling van zilverwerk, kristallen glazen en porseleinen servies, werd bedreigd.

            Ik heb hem niet lang gekend. Anderhalf jaar voor de geboorte van mijn broer kreeg opa een zwaar werkongeval met blijvende hersenschade. Zijn gezicht was verminkt en werd chirurgisch gereconstrueerd, betaald door zijn werkgever, tevens een vriend. Revalidatie werd aangevat en thuis beëindigd. Opa ging minder mobiel blijven, kon zijn armen en handen niet meer gebruiken zoals voordien. Zelf eten, meubels tekenen, hout bewerken, kleinkinderen troosten, onmogelijk. Eén dag na de geboorte van mijn broer stapte hij uit het leven.

             Moeder hoorde dit slecht nieuws tijdens het kraambezoek van haar schoonvader, twee dagen later. Mij had ze die dagen niet gezien. Via bemiddeling van een politiecommissaris, schaakvriend van opa, kwam er toch een afscheidsdienst in de parochiekerk. Moeder mocht de kraamkliniek niet verlaten. Nefast voor het kind, zeiden de Zusters der Moederlijke Liefde. Zelfdoding was een zonde voor de katholieke kerk, een zwaar taboe in de zestiger jaren.

             Ook de woorden op de driewieler-auto deden me verstillen. Om een perfecte noot uit een houten klankbak met snaren te krijgen heb je passie voor houtbewerking en muziek nodig. Elke bekwame vakman, bezit die zin, dat plezier in zijn werk. Dan verdwijnt het tijdsbesef, blijft de focus, is er geen honger of dorst, zijn overuren onbelangrijk. Als je doet wat je graag doet, dan ken je geen haast. Dan ben je in het nu.